Geboren als moslima, heb ik me nooit verdere vragen gesteld bij deze identiteit. Ik beschouwde mezelf moslima door geboorte, traditie, verplichting ..... Door de kracht der dingen was ik verwesterd. Geschoold met een verbazend gemak....

Mijn cultuur van origine, zeer traditionalistisch, beperkte zich tot de intieme sfeer van de familiekring. De westerse cultuur leek me zo gemakkelijk, terwijl diegene die de mijne zou moeten zijn, mij leek te vervelen door zijn strakheid zijn litanieën, zijn eeuwig verbod....

De weinige zaken die ik van de Islam kende, konden worden samengevat in verouderlijke praktijken, generatie na generatie doorgegeven, passief, maar onherroepelijk.... Hoe groot was mijn verbazing bij de ontdekking dat in feite alles wat ik veronderstelde te kennen van de Islam niets met de werkelijkheid te maken had!

De Koranische werkelijkheid, de aangrijpende en grootste geschiedenis van de profeet Mohammed en zijn met gezellen, de moslimvrouwen van die periode, fier en rebels, de ontwikkeling van de moslimgemeenschap, zijn gouden tijdperk, zijn uitzonderlijke verwezenlijkingen...